Zadanie

Przytulic sie
Schowac
I zapominac...

Dopoki sie da.
Dopoki trzeba.
Trwac.

AB

A tireless stream of indifference flows
Through veins till the river runs dry.
I no longer care I have all but disposed
Of dreams that I once held inside

Desire is gone after all of these years
The fight has been lost I can concede
The apathy born a long time ago
Has grown to what I can’t defeat
No

I’ve been here too long
I’m tired and longing for more
How long must I run
To find what I’m looking for
All hope is gone.

The sadness I carry
So deep in my heart for what could have been at my feet
It’s never forgotten it’s never too far
I’m wasted so warn and so weak

I’ve been here too long
I’m tired and longing for more
How long must I run
To find what I’m looking for
All hope is gone

...

Za kazdym razem, gdy juz wydaje sie, ze zaraz wkoncu dotre do mety, ktora choc wcale jeszcze nie bedzie celem sama w sobie, to jednak wprowadzi mnie na kolejny etap... za kazdym razem, ktos...cos mi ta mete, smiejac sie szyderczo, odsuwa.. Wyzej, dalej... Ile jeszcze razy starczy mi sil, by zaczac biec od nowa? Dzis mam ochote usiasc na poboczu i zostac tam na zawsze...


Nie ma sensu isc dalej, gdy stracilo sie z oczu cel, a samo jego wspomnienie przestaje wystarczac..

Trzynasta opowiesc

Bylam dzis w Angelfield..

Juz po raz drugi odwiedzilam to miejsce i po raz drugi czuje smutek rozstania. Smutek tym wiekszy, ze ani magia tego miejsca, ani spotkani tam starzy przyjaciele, nie pomogli mi poukladac mysli, przed ktorymi sie u nich schronilam..

I choc przez chwile poczulam biskosc Margaret, cieplo Gosposi, choc zjadlam pyszne ciasto z Aureliusem i ujrzalam zrozumienie w starych, znajacych uczucie straty, szmaragdowych oczach Vidy Winter... Gdy wszystko zostalo juz opowiedziane, a ich historie zakonczone, ja, bedaca watkiem zupelnie pobocznym, zostalam ze swoja tesknota.

Niech pani powie mi prawde... Poprosil chlopiec w brazowym garniturze.

Prawde.

Jaka jest moja Trzynasta Opowiesc?

Strach

Chyba nie ma na swiecie rzeczy bardziej mnie przerazajacej, niz mysl, ze moglabym Go stracic...

Nie tylko dzis...

... zwlaszcza dzis.


Tuli, tuli..

Bezsens obojetnosci

Kiedys na mysl...
czulam radosc
Potem strach..
Teraz... obojetnosc.


Czy to ma sens bez marzen?